20 Ιαν 2008

ΓΥΡΝΑ ΠΑΛΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

Γιατί λες τα μεσημέρια μας να λύγισαν
σαν από παράλογες αξιώσεις του ήλιου.

Ήταν και δεν ήταν το σώμα μας αυτό
που θεωρήσαμε υπαίτιο για μια τέτοια στάση.

Καθώς καρφώναμε στα πλευρά μας
την ιδέα ενός πλοίου που θα μας ταξίδευε
φαίνεται πως κόπηκε η ανάσα μας.

Ήταν το επερχόμενο φέγγος
απ΄τη σελήνη που γέμιζε το φως της
πάνω στα ασημένια μάγουλά μας
στο αργυρόχρωο μέτωπό μας
έτσι καθώς έβλεπε ο ένας τον άλλον
σε μια σπάνια περιοχή
ενός μικρού, σχεδόν αφανούς
εξομολογητηρίου της νύχτας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΚΕΡΑΝΗΣ

6 σχόλια:

fuji είπε...

Σπάνιες , αφανείς , γλυκόηχες περιοχές επέλεξες για το ξημέρωμα.
Xαίρε, "ποιητή και στοχαστή των πάντων του ανθρώπου".

παπαστράτος είπε...

Μέτριο.

Churchwarden είπε...

@fuji: Αμ τι νόμιζες.

@παπαστράτος: Το τραγούδι ή το ποίημα; Φίλτρο ή άφιλτρο; Άσε, μη μου πεις. Ξέρω. Μπαρουτοκαπνισμένη και βαριά η μακακία σου. Ουστ.

Pipe Smoker είπε...

Διατηρείς, πάντως, τον εξαιρετικά γοητευτικό σου χαρακτήρα. Fun to be with...

Churchwarden είπε...

Pipes, are you fucking with me?

Pipe Smoker είπε...

Yes... (μειδίαμα)