11 Ιαν 2008

AMERICAN BEAUTY




Tι σχέση μπορεί, άραγες, να έχει ο Οδυσσέας Ελύτης με το φιλμ American Beauty; Καμία, θα μπορούσε, κάποιος, να ισχυριστεί. Κι όμως. Τελευταία (ενδεχομένως και παλαιότερα, μα καρφί δε μου καίγεται να το ψάξω) είναι της μόδας οι του γραφείου ιεραπόστολοι της Ποίησης. Η Ποίηση παράγεται, αναδεικνύεται, καταδικάζεται, λοιδορείται, ανθολογείται, αναλύεται, κατηγοριοποιείται και διδάσκεται από θεόπνευστους, πολυσπουδαγμένους και γραφειοδίαιτους (μετ’ επίπλων, σκυροδέματος και πάσης φύσεως οικοδομικών υλικών και διακοσμητικών αξεσουάρ) αρχιερείς. Το αποτέλεσμα, ως στα πάντα, σπατάλη αλόγιστη. Στις αβύσσους των συρταριών και των ραφιών της Εθνικής Βιβλιοθήκης, μόνον ένας Θεός ξέρει πόσα νοήματα περιμένουν μάταια να μιληθούν. Κι επειδή ο Θεός σύμβολον είναι του αγνώστου, κι εγώ θέλω τα σύμβολα εμπρόσωπα και οικεία, παραπονούμαι στον Οδυσσέα Ελύτη. Είναι

Βράδυ αράχνης τι ωραία μυρίζει γύρω μου η απελπισία


σε μεταλαμβάνω μ’ όσες μελωδίες έτυχε να περάσουν από δίπλα μου και γράφω μες στην ερεβομάνια των ζώων. Μαζί μου τα φιλμ που είδα, τα λουλούδια που έκοψα, τα τεριρεμ τεριρεμ των αγγέλων του φωτός, των αγγέλων του σκότους, των εκπεσσόντων του όμικρον, οοοοοο όταν βλέπω το δώρο έκπληξη σε κόκκινη κορδέλα τυλιγμένο, σε κόκκινη κλωστή δεμένο το τεκταινόμενο, αποκαλύπεται. Οοοοοο την ομορφιά πώς βλέπω εύκολα, οοοοοοοο τεριρέμ τεριρέμ με τι να διαμαρτυρηθώ, ποιο αίμα να διαλέξω, μήπως άνθρωποι σαν κι εμένα δε σαπίζουν αρμονίες με θόρυβο; Δε δασύνεται η διάθεση μου, τα πάντα εγκαταλείπουν από ασυνεννοησία και πώς να συντονίσω εγώ την οδύνη των νεκρών. Δεν ξέρω τι λέω. Όλα μένουν ίδια, λαβέ στίχους ζωντανών να τέρπεσαι στον Όλυμπο αδιάφορος...

«...μου αρέσει πολύ, μου αρέσει πολύ
αυτό το-το-το…»

ΥΓ: Ουδείς των Αθανάτων θα ασχοληθεί με το θέμα της διανομής; Όχι; Πήξαμε στα σκατά-στροφή της κεφαλής περιττή. Καλώς. Και καλή ανάγνωση της γραμματολογίας του-του-του...


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μεγάλη απώλεια για τον Ελύτη που δεν πρόλαβε να σε γνωρίσει.Θα ήταν αδύνατο να αντισταθεί στη μέθη που προκαλούν τα κείμενά σου.

Churchwarden είπε...

"Δεν πρόλαβε"; Αν ο Ελύτης ζούσε, ούτε θα με γνώριζε ούτε θα ήθελε να με γνωρίσει και ούτε θα αντιλαμβανόταν την παρουσία μου, ακόμη κι αν παραβίαζα ένα STOP και συγκρουόμασταν πλαγιομετωπικά. Εγώ, δε, θα πραγματοποιούσα επικλήσεις προς Καβάφην. Βολεύει η θεώρηση του νεκρού που, όταν ζούσε, οπλισμένος με τη δημιουργική του μεγαλοσύνη και τη διασημότητά του, έκρινε την Ποίηση από τα ποιήματα, αφοδεύοντας κατάμουτρα των λοιπών κριτηρίων: α) Μεταφραστική ικανότητα του ποιητή β) Χωρητικότητα (capacity) των προς οίκων, περιοδικών, διευθυντάδων και πάντων υπευθύνων, εμβασμάτων του γ) Καταγωγή (ράτσα) του ποιητή δ) Γνωριμίες (ή και συγγένειες) του ποιητή ε) PR capability (με στρατιωτική ορολογία, τι ΙΓ είσαι, όπου Ι η ικανότης, Γ το γλείψιμο). Επειδή, δε, βαρέθηκα και τις περί συρρεαλισμού κατηγόριες, δίδω εξίσωσιν PR=public relations στ) Ηλικία του ποιητή ζ) Φρονήματα του ποιητή η) Τάση του ποιητή να στραφεί στην πεζογραφία. Αν ξέχασα κάτι, ζητώ συγγνώμη από τα θύματά του.