6 Δεκ 2007

O AΡΗΣ ΤΑ ΖΗΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗ

Kαλωσήρθες στο σπίτι μου, γλυκόπικρη στεντόρεια
Τα μάτια μου στα σύννεφα παράφορα να γλείψεις
Πάρε καπνό και μη ρωτάς στα χείλη σου ανάμεσα
Τη ζέστη του δωματίου αυτού στ’αυτί σου να δροσίσεις

Ψιθύρισε στα στήθη σου τις λέξεις μου σ’ ανάμνηση
Της νύχτας που λαμποκοπά στην αγκαλιά του κύκλου
Πάρε το σκάλισμα του σεντονιού ως ήχηση
Ψυχής ανείπωτης μαβιάς, αθέατης του ύπνου

Δώσε φωτιά στη θύμηση, σπάσε ξανά το σπίρτο
Του ουρανού που ευχήθηκα μέσα στο μπλε τασάκι
Χόρεψε το γέλιο σου στο δάκρυ τ’ απροστάτευτο
Τη νότα που αναζητά στο πάτωμα να κλαίει

Ξιπόλυτη κάποτε ανάσαινες δίπλα μου
Τους φόβους μου συνόδευες μακριά απ’ το μελάνι
Όσο κι αν ορκίστηκες δεν έσβησες το χέρι μου
Απ’ τη στιγμή αυτή που το δικό σου τώρα αναζητάει

Σφίξε στο βλέμμα σου την κυνική ματιά σου
Τα βλέφαρα μου πέταξε αντί για τα λουλούδια
Σπείρε φιλιά στη σκόνη τους που βάφτισες δική σου
Φοβού τα εξωτικά του σκοταδιού τα χάδια

Ξόρκια πουλούν τριγύρω σου, στριγγλίζουν μεθυσμένα
Στη στέγη του ονείρου σου που πρόσωπο αλλάζει
Γονάτισε στ’ αστέρια τους, γεύσου την όρεξή σου
Δες με να τρέχω πίσω σου στην ώρα που προστάζει

Φόρα το νυχτικό λευκό μέσα στο ξύλο
Του κρεβατιού της ηδονής μέσα σου που δονείται
Στ’ άλλο το αλάβαστρο ο καπνιστής στο μώλο
Τσιγάρο άναβε ξανά, ξανά μονολογούσε

Τούτη την ώρα η θύμηση χαμένη μες στο ξύλο
Το αίμα μου υπόσχεται στη θάλασσα να δώσει
Τη γλώσσα σου που αχάριστη πήρε τον ερχομό σου
Τη γεύση της ευτυχίας σου στον τοίχο θα ματώσει

1 σχόλιο:

Pipe Smoker είπε...

A, ρε Nugs. Ο ξεχαρβαλωμένος καναπές, μια κιθάρα και το ημιθανές κασετόφωνο της Νανσουλίτσας. Τι μας θυμίζεις βραδιάτικα.

Το Fragouli