10 Νοε 2007

ΠΡΩΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


To 2006 ήταν η χρονιά που εξέδωσα την πρώτη μου συλλογή ποιημάτων με τίτλο «Η Αδελφότητα της Θλίψης». Για τους πολίτες του Δικτύου παραθέτω κείμενα από αυτήν. Αν δεν υπάρξουν σχόλια, ουδείς λόγος. Αν, όμως, υπάρξουν, είναι όλα καλοδεχούμενα, τηρουμένων των αυτονόητων αρχών της ευγενείας˙ ειδάλλως, θα βρεθώ στη δυσάρεστη θέση του λογοκρίνοντος. Ευχαριστώ.

I.


Πόσο διαφορετική
Θα ’ταν άραγε η ανάγκη
Αν αντί νερό απ’ το τηγάνι
Σου πετούσα λάδι απ’ το σταχτοδοχείο

Πόσο θα ’θελα να ξέρεις
Πως τούτο το κραγιόν
Στο φίλτρο του τσιγάρου
Δεν είναι ούτε από τα χείλη σου
Ούτε απ’ τα δικά μου
Είναι του φιλιού

ΙΙ.

Πολτό από τα πέταλα ανθέων του βυθού
Σπάνια στο χαρτί θυμάμαι να αλείψω
Κι εσύ ρωτάς
Φύλλα μαζεύω που ξέβρασε η θάλασσα
Προσεύχομαι στο στήθος μου να βράσει το μελάνι
Κι ύστερα πλέκω θύμησες με πράσινες βελόνες
Κι εσύ ρωτάς
Πού είναι τα χρώματα που νόμισες πως είδες
Σα να μην ήξερες απ’ την αρχή
Πως για να γράψω πρέπει να μ’ αγκαλιάσεις


ΙΙΙ.

Στους ώμους σου κυλούν λάμψεις πειθήνιας ευεραστίας
Με μόνο τους προορισμό τα στήθη σου σ’ ανάστροφη βαρκάδα
Αγέλαστη ξεχνάς το σώμα σου τριγύρω από το πάφλασμα
Εμβρύου που σκιρτά μέσα σε ροκανίδια
Φυτεύεις ανοιξιάτικα τα δάχτυλά σου πάνω μου
Σφυρίζοντας στα νύχια σου μες στο λαιμό ν’ ανθίσουν
Η ώρα τρεις και μισή
Σφίγγεις στη μήτρα σου θαύματα μιας περασμένης νύχτας
Της πένας μου που ανθίσταται και σιγοτραγουδάει
Βάφοντας γρύλλιες κόκκινες μες στο λαιμό τις λέξεις
Δυο λέξεις σαν τα χείλη σου
Απάγγιο της άμμου
Στο διάβα σου που πάτησες
Κι έσβησες τ’ όνομά μου


IV.


Round and round στο ξύλινο τραπέζι
Το μήλο για να φαγωθεί καταπίνει τα κουκούτσια
Του
Ζαλίζονται οι αισθήσεις κι οι γουλιές μου
Καπνός ή καφές είναι αυτός που ζεσταίνει το στήθος μου
Ή μήπως είναι αυτός ο πέτρινος τοίχος
Σαν κύμα στων ματιών σου τις προσταγές
Να μαστιγώνεται απ’ τα βλέφαρά σου ξανά και ξανά
Προλογίζοντας το ένα ακόμη σου βλέμμα με δυο μάτια
Μεγαλύτερα από πριν

4 σχόλια:

fuji είπε...

Ζαλίζονται οι αισθήσεις μου και οι γουλιές του πρωινού μου καφέ στην ανάγνωση των ποιημάτων σου,C hurchwarden. Γεμίζουν πολτό από πέταλα ανθέων και γεύσεις φιλιών.Λάμψεις ποιητικής ευεραστίας πειθήνια εγκαθίστανται εντός μας γιατί μας θύμισες πως για να νιώσουμε την ποίηση ξανά έπρεπε ΕΣΥ να γράψεις.Τα ποιήματά σου εγείρουν εκείνο το γλυκό ερωτικό ανατρίχιασμα που εξελίσσεται στη διαθέση του δέκτη ή αναγνώστη πειθήνια να προσκολληθεί,ει δυνατόν ολοκληρωτικά να καταπιεί - για να μην πω ενσωματώσει-το ερωτικό ερέθισμα. Ως δέκτης της πρώτης σου αυτής ανάρτησης ,σεμνά και με πεποίθηση αφιερώνω την ποιητική σου παραγωγή στον μέγιστο Οδυσσέα Ελύτη υπογραμμίζοντας ότι επιτέλους εμφανίστηκε ο τρισμέγιστος επίγονός του.΄
Υ.Γ. Ελπίζω να συνεχιστούν οι αναρτήσεις ποιημάτων σου.

Churchwarden είπε...

Eυχαριστώ Fuji για τα πολύ καλά σου λόγια. Τις όποιες υπερβολές μπορώ να τις καταλάβω ως ενισχυμένα ενθαρρυντική αβρότητα. Σε βεβαιώ πως ούτε είμαι ούτε και θέλω να είμαι επίγονος κανενός. Οι αναρτήσεις ποιημάτων (και όχι μόνο) θα συνεχιστούν.

fuji είπε...

Δεν ξέρω churchwarden αν είμαι σε θέση,δεν ξέρω καν αν χρειάζεται να προσφέρω ενθάρρυνση στο τόσο ισχυρό καικαθηλωτικό ποιητικό ταλέντο σου.Ως καθαρόαιμος ποιητής καλώς δε θέλεις να είσαι επίγονος κάποιου. Απλώς εννοούσα ότι από την εποχή του Ελύτη έχει να δει η ποίηση τόσο κρυστάλλινη και μεγαλειώδη γραφή.Kαι πίστεψε με δεν υπερβάλλω.

Pipe Smoker είπε...

Καπνίζοντας μία ζόρικη φτηνή brebbia (που δε λέει να στρώσει) και εκτυπώνοντας εκατοντάδες σελίδες για χάρη της λεγόμενης "επιστήμης", νυσταλέος ων, αλλά ταυτόχρονα δέσμιος της (μόνιμης πλέον) διαταραχής ύπνου, δυσκολεύομαι να τηρήσω κανόνες καλής συμπεριφοράς. Δε θέλω να σου μιλήσω για τα γραφτά σου. Τη γνώμη μου, ειδικά για τα συγκεκριμένα, την ξέρεις. Θέλω όμως να σου πω, πως οι ήχοι του ημικλαταρισμένου epson δεν είναι πλέον τόσο ενοχλητικοί. Η εικόνα από το dead poets society και κάποιοι στίχοι που έχω πρωτοδιαβάσει σε χειρόγραφα μου θύμισαν έναν ταλαιπωρημένο καναπέ, ξέχειλα τασάκια, την ηρωϊκή πολυθρόνα, o Richie να παίζει και το ξημέρωμα να πλησιάζει. Λέω σε λίγο να στρίψω και ένα νόμισμα, να δούμε ποιος θα πάει για τσιγάρα.