15 Νοε 2007

SAILING SHIPS

Για την κιθαριά τα είπαμε. Τίθεται, όμως, στο σημείο αυτό, το ερώτημα της φωνής. Φωνές έχω ακούσει πολλές. Τη μεγαλύτερη σημασία την έδωσα στη φωνή του David Coverdale. Όταν με φαντάζομαι σ’ ένα στάδιο γεμάτο από ανθρώπους που μου ζητούν να τραγουδήσω, φαντάζομαι ότι μ’ αυτή τη φωνή τους τραγουδώ. Όταν γράφω, η φωνή αυτή έρχεται από κάπου, συμπαρασύροντας ό,τι αγαπώ στη θάλασσα της θλίψης μου. Έτσι καταφέρνω το βλέμμα ν’ αποστρέψω. Έτσι χαμογελώ. Ο ήλιος ανατινάζει τα σφιξίματα με μια χροιά βραχνάδας. Κάπου εδώ, ας παραθέσω το ποίημα. Πάμε.


Μοιάζουμε με ελαστικά κουνήματα κυμαινομένου όρους. Μια τρίχα αρκεί να σταματήσει η ρευστοποίηση των υποσχέσεών μας. Μια έλιξ στριφογυρίζει μέσα μας και κόβει τους λαιμούς των πετεινών και τα βυζιά της κάθε περιττής περόνης. Έξω το φως και τα σκουπίδια της αυγής. Έξω το μπάρκο-μπέστια και των θείων και των κονίκλων. Ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων. Οι πράξεις θέλουν άχυρα τα φίδια κρεμαστούς μπαξέδες από γλοιώδεις πλοκάμους μιας εσπερίδος.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ




3 σχόλια:

Pipe Smoker είπε...

Ακόμα και το rusticated bastard μου κάπνισε καταπληκτικά, ενώ άκουγα το κομμάτι. Άσε που μου έδωσες ιδέα. Τελικά κλέφτης δεν είναι μόνο ο "ποιητής". Χε-χε-χε...

Churchwarden είπε...

Kλέβε κάργα. Ο Coverdale κάνει καλό γενικώς. Τη συγκεκριμένη συναυλία την έχω ακούσει τόσες φορές, που αισθάνομαι ότι ήμουν μέσα.

Pipe Smoker είπε...

O στίχος με την έλικα είναι από τους αγαπημένους μου. Συμπυκνωμένος ως μαύρη τρύπα, μου θυμίζει πως η δομή από δυνάστης μεταμορφώνεται μέσα από τη διαδικασία της άρρητης μάθησης σε καθολική ηθική και κατόπιν σε επίφαση ελεύθερης βούλησης. Α, ρε Σπερχή...