24 Νοε 2007

O DJANGO, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΚΙ ΕΝΑ ΣΟΝΕΤΟ

O Django...


O Γιώργος...



Κι ένα σονέτο...

Σαν της σελήνης ανάψουν τα κεριά
κόπωση θα χτυπήσει τους πλανήτες
άλλοι θα ’ναι τότε οι λαιμοδύτες
νονοί μιας κολυμπήθρας γερά σκαριά.

Μετήλιαγμα με τύφλα θ’ ανταμείψει
την όραση που χαίρεται η νυχτιά
στην ποίηση θα γυρίσουν τα παιδιά
κι αυτή που επικράτησε θα εκλείψει.

Την έκλειψη θ’ ακούσουν οι μαστόροι
τα έργα τους η ανάγνωση θα στίψει
όλα θα τα διαβάζουν οι τενόροι.

Μπουκάλες θ’ αγοράσουν φελλοκτόνων
κι όσοι σουρώθηκαν από τη λήψη
δισκίου απ’ τους χλευαστές των πόνων.

4 σχόλια:

Fuji είπε...

Τυχεροί οι Django και Γιώργος που πλαισιώνονται από το μεγαλοφυές σονέτο, τυχερό και το κεφάλι σου που το παρήγαγε. Καταπληκτικός και ο τίτλος. Συγχαρητήρια ή -αν προτιμάς- Εύγε!

Churchwarden είπε...

Tο προτιμώ και σου φιλώ το χέρι.

Fuji είπε...

Κι εγώ τη γραφίδα σου -και τα επί χάρτου αποτυπώματά της- ως προέκταση του χεριού ή μάλλον του μυαλόύ και της ψυχής σου.

Fuji είπε...

P.S.Εκ των υστέρων αντιλήφθηκα το τονικό λάθος αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι ,άνετα θα τόνιζα τη λέξη σου σε όλο της το μήκος και αν άντεχα και στο βάθος και αν έφτανα και στο ύψος.