26 Νοε 2007

EXPLODES WITH A LUST

Ανδρόγυνη μορφή παραμόνευε μεστή
Στ’ ακροδάχτυλα παιδιού της καταχνιάς
Πριν καν σε δει˙
Μ’ ένα κονσέρτο για τέσσερα χέρια
Μοιραία αγγιζόμενα στη σύνθεση
Του συνθέτη, έπαψε το λιανοκέρι
Σε ματζόρε την οργή
Πληγών που λιώνουν στα κλειδιά
Κατάφωρα σφραγίδες

Τις παρτιτούρες πάρε από μπροστά μου
Δικαιολογίες δε χρειάζεται η γνήσια μουσική
Αυθόρμητα συνδέεται ο ήλιος
Με τα έγκατα της γης:

Ντο ρέκτης τείνω σε φωτιά
Μι Φαέθοντας της ραχοκοκκαλιάς σου
Σολ λάβρα της φαγέδαινας αποτάσσομαι τραχύ
Σιγματισμό διείσδυσης

Τα μάτια σου ποτέ ξανά
απλά δε θα κοιτάζουν

1 σχόλιο:

Fuji είπε...

Πώς θα μπορούσαν άλλωστε?