11 Νοε 2007

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ


Mια κοινοτοπία στην πρώτη και συνηθέστατα μόνιμη επαφή με την ποίηση (έχω τους λόγους μου να ασχολούμαι με τον καθένα˙ θα φανερωθούν σιγά σιγά), είναι η περί του αυγού αρπαγή και κουρά. Εδώ θα αποπειραθώ να φωτίσω (με μοναδικό, έστω, σπίρτο) μια μόνο πτυχή του ζητήματος, τη λιγότερο, ίσως, σημαντική. Όταν γράφω, αισθάνομαι ότι κατασκευάζω μια πόρτα για το σώμα μου. Την πόρτα αυτή δεν την έχει ανοίξει κανείς, όχι γιατί η κατασκευή της αγνόησε τα σώματα των άλλων, αλλά γιατί, πριν την κατασκευάσω εγώ, η πόρτα αυτή δεν υπήρχε. Στο κατώφλι της, ακόμη κι εγώ, ο εμπνευστής της, είμαι καχεκτικός και ικέτης˙ όποιος τυγχάνει εκεί να με κοιτάξει, με βρίσκει δύσμορφο και απειλητικό. Όταν το κείμενο τελειώσει, ουδείς γνωρίζει αν κατάφερα να περάσω από μέσα της. Άλλοτε η αναρώτηση μου κρατά λίγα δευτερόλεπτα, άλλοτε χρόνια πολλά, άλλοτε χρόνια μαζί και δευτερόλεπτα σε αμοιβαία σχάση. Το θάρρος για να εκθέσω την ιδέα μου αντλώ από την πιθανότητα, στο βάθος, να είμαι τρομερός˙ πιθανότητα που πάντοτε συγγενεύει με την αίσθηση της εσωτερικής συνοχής. Αν όλα όσα είπα δένουν, τότε ναι, αξίζει να ρισκάρω: κατάφερα, άραγες, να ράψω το ρούχο της συγκίνησης; Ιδού:

Καθώς στέρεες ξεπροβοδίζονται μειλίχιες οι λέξεις
Στον ατελεύτητο της ποίησης ωραϊστό ορίζοντα
Πληγές ανοίγονται στο σώμα μου σαν πόρτες
Ώσπου αυτό διάπυρο χορεύει με τους ξένους
Χορό συρματοπλέγματος: το κόκκινο
Κανείς τους δε θα τολμά ν’ αγγίξει, σκέφτομαι
Κι ύστερα βυθίζομαι μες στη βαθιά φωνή
Που αγέρωχη προστάζει μειλίχια προσταγή:

Ανώνυμε ποιητή, ρίξε μια ομοβροντία

Πέλεκυς στάζει βαρύς στους ώμους της γυναίκας
Εκεί που το λευκό ανεσπέρως ενδημεί
Τήκοντας τις λέξεις σε αναδευτήρα βλέννας
Μες στης κατάργησης τo αστείρευτο
Τρελό αρωματοποιείο του φακού μου

Aπ’ το ΟΥΑΙ, τότε, αρπάζεται η ποίηση
Κι ανασυντάσσεται σαρωτική κι αδέξια
Στα βάθη της αβύσσου, όταν της ζωής
Εγώ του τίποτα που έρχεται απ’ το τίποτα
Νιώθω ένα το κάτι πυρετού μ’ αισθήσεις

Στην αρχή φθορίζει ο έρωτας
Με ολάκερη την έκλειψη ορατή απ’ τη στεφάνη
Να γυαλίζει γύρω απ’ την πρόθεση γύρω
Τη γύρω ζάλη να διαγράφει εφηβαίο
Ότι αυτό κραυγή πληρότητας της σχάσης
Του ανθρώπου σ’ ανάκλιντρα μυρωδικών

Κι είναι τόσα τα σταχτοστέφανα
Αγίων και μελάνια
Σαν αίφνης ξυπνούν στα μάτια μου
Ταυτόχρονα και θλιμμένα
Που θέλω ανεξάλειπτος
Και αναπυρσευτής

Θέλω στα φτερά των ορτυκιών και στη φλούδα
Του μήλου να κουρνιάζω την πείνα μου
Θέλω να βλέπω των σαλιγκαριών τη βλέννα
Στους δρόμους να ραμφίζει πυξίδα φυσική
Θυμίζοντας στα χνάρια μας το χώμα που ξεχάσαμε
Δίχως να παραγράψουμε την αδίστακτη
Προσμονή της ύστατης εκπνοής
Που το ποίημα παραδίδει πίσω απ’ την αυλαία
Σ’ ένα ξένο των ματιών μας κοινό

Γιατί όποτε προσεύχεσαι ελπίζεις
Δεν ορκίζεσαι

Όμως εγώ ορκίζομαι πως είμαι παντού
Η ζέστα μες στα φτερά του ορτυκιού
Κι η συνοχή της φλούδας και της καρδιάς
Του καρπού που αλλόκοτο βιδώνει τον κόσμο
Στα πινέλα των ζωγράφων όπως είναι
Ενιαίος και άπειρος ομορφιάς
Ώστε εγώ ο ένας της λέξης ειμαρμένος
Το θρόισμα ν’ αγαπώ γιατί σε περιέχει
Κι απύθμενα μες στα οστά σου έρπει
Με σκυρόδεμα αμβροσίας στηρίζοντας το τραγούδι μου:

Το νόημα να εκκινά
Απ’ της εκφοράς την αύρα
Και ν’ αναπλάθει απνευστί
Την εικόνα της Δακράνασσας
Μ’ ομοβροντία όψιμη ανώνυμου ποιητή
Μακριά από του χώματος τη μόνιμη αφή

4 σχόλια:

Churchwarden είπε...

Αφού με θυμήθηκες τέτοια ώρα, είπα να αναρτήσω το αγαπημένο σου. We aim to please. Τι είπε το νόμισμα;

Pipe Smoker είπε...

Μπέστεν, μπέστεν. Το νόμισμα δεν είπε και πολλά. O Chris, όμως, είχε πει κάτι που μου ήρθε τώρα στο μυαλό: "we have talked all night and I can't talk anymore..."

Ή κάπως έτσι.

Smoke in peace, my dear friend Nuguanda.

fuji είπε...

Όχι μονο κατάφερες να ράψεις το ρούχο της συγκίνησης αλλά να περιλάβεις ολάκερη κοσμογονία μέσα στην ολική σου αυτή επαναφορά, να δώσεις το στίγμα του εντοπισμού του αληθινού ποιητή επαναπροσδιορίζοντας το ρόλο του.Μετά από την προτροπή σου για τη σύνθεση του ποιητικού κειμένου μέσα από την αύρα της εκφοράς, μετά από την σοφή και με απαράμιλλο τρόπο δοσμένη επισήμανση ότι ο τρόπος της εκφοράς συνιστά ποίηση , μετά από το μεγαλειώδες αυτό κείμενο που κάθε του λέξη εισβάλλει στο μυελό τον οστών του αναγνώστη είναι δυνατόν να απασχολούν το μυαλό σου αναρωτήσεις για κουρές των αυγών?
Προτείνω να τις εφαρμόσουμε σε γλυκερά κειμενάκια του στυλ "ένας ευρωτευμένος είμαι" ή άλλα όπως το θρυλικό " δεν έχω γράψει ποιήματα, α, α, αχ...".

Pipe Smoker είπε...

Ξέχασα να το γράψω. Στο έχω πει πολλές φορές, βέβαια. Το έγραψα και στο blog μου. Αλλά οφείλω να το γράψω και ως σχόλιο. Το "Πρελούδιο" ξεπερνά το προσωπικό μου γούστο και τη φιλία μας. Ξεπερνά την κριτική και την υποκειμενικότητα. Η Γη γυρίζει. Κατά τον ίδιο τρόπο αυτό το ποίημα είναι αριστούργημα.

Το αν θα γίνει διαχρονικό ή όχι, είναι απλά θέμα συγκυριών.

PS: Το'χεις, Nugu, το'χεις.