25 Νοε 2007

AIN'T NO LOVE IN THE HEART OF THE CITY


Ο βλαστός της πιο αθώας μου σιωπής
Εφηβικός παρέμενε μες στο παγωμένο σίδερο
Τις ρίζες του δένοντας σ’ ένα βηματισμό που ξεμάκραινε
Τα φύλλα του βυθίζοντας σ’ ένα πέλμα που ίδρωνε
Μαγικό
Το πρωινό αυτό αλλιώτικα χαράζει
Οι θύρες του είν’ από ξύλο, από πλαστικό, από γυαλί
Δεν είν’ από κείνο το υλικό που συλλαβίζει
Βρόχινα χαμόγελα γαλάζιας στέρησης
Τούτο το πρωινό
Πλησιάζεις
Τον καιρό που φθόγγους μάζευα απ’ τον άνεμο
Έσπειρα τον εαυτό μου στην απουσία σου
Εγώ ποιητής σιωπηλός κι εσύ μια ανάμνηση
Η ανάμνηση του πρωινού ξυπνήματος και του απώμορφου ψιθύρου
Εκκωφαντικού
Εκκωφαντικού σα φυλακτού υπόσχεσις πολλών δακρύων
Πως είναι βαθιές οι χαρακιές του ανέμου έξω απ’ το θέατρο
Που στίχους ορμητικά συνταιριάζουν αμετανόητους
Για ένα πρόσωπο που αληθινά στην παρουσία σου φυτρώνει
Γύρω από ένα φιλί
Μαγικό

1 σχόλιο:

fuji είπε...

Προηγουμένως σου είπα "εύγε", εδώ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ".